بگیرد به قهر آن گدا دامنت

چو خواهی که فردا بوی مهتری

مکن دشمن خویشتن، کهتری

که چون بگذرد بر تو این سلطنت

مکن، پنجه از ناتوانان بدار

که گر بفگنندت شوی شرمسار

که زشت است در چشم آزادگان