نترسی که پاک اندرونی شبی

به خواب اندرش دید و پرسید و گفت:

دمی بیش بر من سیاست نراند

عقوبت بر او تا قیامت بماند

برآرد ز سوز جگر یا ربی؟

نخفته ست مظلوم از آهش بترس

ز دود دل صبحگاهش بترس