پسر در پی کاروان اوفتاد

خر از دست عاجز شد از پای لنگ

پدر گفتش اکنون سر خویش گیر

هر آن ره که می بایدت پیش گیر

ز دشنام چندان که دانست داد

وز این سو پدر روی در آستان

که یارب به سجاده راستان