تو آسوده بر لشکر مانده زن

ور افراسیاب است مغزش برآر

ندانی که لشکر چو یک روزه راند

سر پنجه زورمندش نماند

که نادان ستم کرد بر خویشتن

چو دشمن شکستی بیفگن علم

که بازش نیاید جراحت به هم