بفرمود کوته نظر تا غلام

سر از غم برآورد و گفت ای شگفت

توانگر ترش روی، باری، چراست؟

مگر می نترسد ز تلخی خواست؟

براندش بخواری و زجر تمام

به ناکردن شکر پروردگار

شنیدم که برگشت از او روزگار