که سگ پاس دارد چو نان تو خورد

به لطفی که دیده ست پیل دمان

نیارد همی حمله بر پیلبان

بدان را نوازش کن ای نیکمرد

بر آن مرد کندست دندان یوز

که مالد زبان بر پنیرش دو روز