بچنگ آر و با دیگران نوش کن

چه باشی چو روبه به وامانده سیر؟

چو شیر آن که را گردنی فربه است

گر افتد چو روبه، سگ از وی به است

نه بر فضله دیگران گوش کن

بخور تا توانی به بازوی خویش

که سعیت بود در ترازوی خویش