طلسمی است بالای گنجی مقیم

چو چشمار و آنگه خورند از تو سیر

که از بام پنجه گز افتی به زیر

بخیل توانگر به دینار و سیم

از آن سالها می بماند زرش

که لرزد طلسمی چنین بر سرش

به سنگ اجل ناگهش بشکنند