وز او بگذری هیزم کوهسار

که جمهور در سایه همتش

مقیمند و بر سفره نعمتش

درختی است مرد کرم، باردار

حطب را اگر تیشه بر پی زنند

درخت برومند را کی زنند؟

بسی پای دار، ای درخت هنر