سحرها بگریند چندان که آب

به یک ناله شهری به هم بر زنند

چو بادند پنهان و چالاک پوی

چو سنگند خاموش و تسبیح گوی

فرو شوید از دیده شان کحل خواب

فرس کشته از بس که شب رانده اند

سحر گه خروشان که وامانده اند