نظر کردی این دوست در وی نهفت

که پنداری از رحمتست آیتی

همی رفتی و دیده ها در پیش

دل دوستان کرده جان بر خیش

نگه کرد باری بتندی و گفت

که ای خیره سر چند پویی پیم

ندانی که من مرغ دامت نیم؟