به دف بر زدندش به دیوانگی

یکی را چو من دل به دست کسی

گرو بود و می برد خواری بسی

پس از هوشمندی و فرزانگی

ز دشمن جفا بردی از بهر دوست

که تریاک اکبر بود زهر دوست

قفا خوردی از دست یاران خویش