در آغوش این مرد و بر وی بتاخت

کرا پای خاطر برآمد به سنگ

نیندیشد از شیشه نام و ننگ

شبی دیو خود را پری چهره ساخت

سحرگه مجال نمازش نبود

ز یاران کس آگه ز رازش نبود

به آبی فرو رفت نزدیک بام