ره این است اگر خواهی آموختن

که ناگه بکشتش پری چهره ای

همی گفت و می رفت دودش به سر

همین بود پایان عشق، ای پسر

به کشتن فرج یابی از سوختن

مکن گریه بر گور مقتول دوست

قل الحمدلله که مقبول اوست