گرستن گرفت از سر صدق و سوز

که ناخوب کردی به رای تباه

ندانستی ای کودک خودپسند

که مردان ز خدمت به جایی رسند

که ای یار جان پرور دلفروز

نه گرد اندر آن بقعه دیدم نه خاک

من آلوده بودم در آن جای پاک