چو دید آن خردمند درویش رنگ

به خواری نیفتد ز بالا به پست

به جای بزرگان دلیری مکن

چو سر پنجه ات نیست شیری مکن

که بنشست و برخاست بختش به جنگ

چو آتش برآورد بیچاره دود

فروتر نشست از مقامی که بود