شب از درد بیچاره خوابش نبرد

سگی پای صحرا نشینی گزید

به خشمی که زهرش ز دندان چکید

به خیل اندرش دختری بود خرد

پدر را جفا کرد و تندی نمود

که آخر تو را نیز دندان نبود؟