نه خوابش گرفتی شبان یک نفس

به موییش جان در تن آویخته

شب آن جا بیفگند و بالش نهاد

روان دست در بانگ و نالش نهاد

نه از دست فریاد او خواب کس

نهادی پریشان و طبعی درشت

نمی مرد و خلقی به حجت بکشت