هنوز آنچه گفت از بدم اندکی است

همی در سپوزی به پهلوی من

بخندید صاحبدل نیک خوی

که سهل است از این صعب تر گو بگوی

از آنها که من دانم این صد یکی است

ز روی گمان بر من اینها که بست

من از خود یقین می شنام که هست