که ای پای بند طمع پای دار

همه ضعف و خاموشیش کید بود

مگس قند پنداشتش قید بود

نگه کرد شیخ از سر اعتبار

نه هر جا شکر باشد و شهد و قند

که در گوشه ها دامیارست و بند

یکی گفت از آن حلقه اهل رای