مرا عیب پوش و ثنا گسترند

تبسم کنان گفت ای تیز هوش

اصم به که گفتار باطل نیوش

کسانی که با ما به خلوت درند

چو پوشیده دارند اخلاق دون

کند هستیم زیر، طبع زبون

فرا می نمایم که می نشنوم