بخندید لقمان که پوزش چه سود؟

چو پیش آمدش بنده رفته باز

ز لقمانش آمد نهیبی فراز

به پایش در افتاد و پوزش نمود

به سالی ز جورت جگر خون کنم

به یک ساعت از دل بدر چون کنم؟

ولی هم ببخشایم ای نیکمرد