لگد خوردی از گوسفندان حی

ز نیروی سر پنجه شیر گیر

فرومانده عاجز چو روباه پیر

پس از غرم و آهو گرفتن به پی

چو مسکین و بی طاقتش دید و ریش

بدو داد یک نیمه از زاد خویش

شنیدم که می گفت و خوش می گریست