وگر نیستی، گو برو باد سنج

پسند آمد از عیب جوی خودم

که معلوم من کرد خوی بدم

گر آنی که دشمنت گوید، مرنج

اگر ابلهی مشک را گنده گفت

تو مجموع باش او پراگنده گفت

وگر می رود در پیاز این سخن