ولی باز نتوان گرفتن به ریو

سخن دیوبندی است در چاه دل

به بالای کام و زبانش مهل

توان باز دادن ره نره دیو

تو دانی که چون دیو رفت از قفس

نیاید به لا حول کس باز پس

یکی طفل برگیرد از رخش بند