ز قدر و مکانی که دستور داشت

که جوشن بود پیش تیر بلا

پسندید از او شهریار آنچه گفت

گل رویش از تازگی برشکفت

مکانش بیفزود و قدرش فراشت

بد اندیش را زجر و تادیب کرد

پشیمانی از گفته خویش خورد