بپایان رسد کیسه سیم و زر

وگر دست داری چو قارون به گنج

مکن تکیه بر دستگاهی که هست

که باشد که نعمت نماند به دست

نگردد تهی کیسه پیشه ور

چه دانی که گردیدن روزگار

به غربت بگرداندش در دیار