رود روز و شب در بیابان و کوه

بپرسید کاین را چه افتاد کار؟

کسی گفتش این عابدی پارساست

که هرگز خطائی ز دستش نخاست

ز صحبت گریزان، ز مردم ستوه

ربوده ست خاطر فریبی دلش

فرو رفته پای نظر در گلش