چو آید ز خلقش ملامت به گوش

ز صحبت گریزان، ز مردم ستوه

ربوده ست خاطر فریبی دلش

فرو رفته پای نظر در گلش

بگرید که چند از ملامت؟ خموش

مگوی اربنالم که معذور نیست

که فریادم از علتی دور نیست