به جان گفت باید نفس بر نفس

که محرم به اغیار نتوان گذاشت

توانا که او نازنین پرورد

به الوان نعمت چنین پرورد

که شکرش نه کار زبان است و بس

خدایا دلم خون شد و دیده ریش

که می بینم انعامت از گفت بیش