ره راست در چشمشان کژ نمود

فتادند گبران پازند خوان

چو سگ در من از بهر آن استخوان

چو آن را کژ پیششان راست بود

که مرد ار چه دانا و صاحبدل است

به نزدیک بی دانشان جاهل است

فرو ماندم از چاره همچون غریق