لب از ذکر چون مرده بر هم مخفت

اگر مرده مسکین زبان داشتی

به فریاد و زاری فغان داشتی

که ای زنده چون هست امکان گفت

چو ما را به غفلت بشد روزگار

تو باری دمی چند فرصت شمار