بدار ای فرومایه زین خشت دست

که یک روز خشتی کنند از گلت؟

طمع را نه چندان دهان است باز

که بازش نشیند به یک لقمه آز

که جیحون نشاید به یک خشت بست

تو غافل در اندیشه سود مال

که سرمایه عمر شد پایمال