چو گاوی که عصار چشمش ببست

که بر جاده شرع پیغمبرست

ره راست رو تا به منزل رسی

تو بر ره نه ای زین قبل واپسی

دوان تا شب و شب همان جا که هست

گل آلوده ای راه مسجد گرفت

ز بخت نگون طالع اندر شگفت