تو در روی سنگی شدی شرمناک

به تندی پریشان مکن وقت خوش

روان گشتش از دیده بر چهره جوی

که برگرد و ناپاکی از من مجوی

مرا شرم باد از خداوند پاک

چه سود از پشیمانی آید به کف

چو سرمایه عمر کردی تلف؟