که مستم بدار از من ای خواجه دست

چه شایسته کردی که خواهی بهشت؟

نمی زیبدت ناز با روی زشت

بگفت این سخن پیر و بگریست مست

عجب داری از لطف پروردگار

که باشد گنهکاری امیدوار؟

تو را می نگویم که عذرم پذیر