باد صبح و خاک شیراز آتشیست

پیش اندام تو هیچ اندام نیست

مستی از من پرس و شور عاشقی

و آن کجا داند که درد آشام نیست

هر که را در وی گرفت آرام نیست

خواب بی هنگامت از ره می برد

ورنه بانگ صبح بی هنگام نیست