زمین چندی بخورد از خلق و چندی

به آخر چون بیندیشی همانند

پس آن بهتر که اول و آخر خویش

بیندیشند و قدر خود بدانند

هنوز از کبر سر بر آسمانند

یکی بر تربتی فریاد می خواند

که اینان پادشاهان جهانند