بگفتم تخته ای بر کن ز گوری

هنوز از کبر سر بر آسمانند

یکی بر تربتی فریاد می خواند

که اینان پادشاهان جهانند

ببین تا پادشه یا پاسبانند

بگفتا تخته بر کندن چه حاجت

که می دانم که مشتی استخوانند