که صیقل ید بیضا سیاهیش نزدود

قضای کن فیکونست حکم بار خدای

بدین سخن سخنی در نمی توان افزود

نه زنگ عاریتی بود بر دل فرعون

بخواند و راه ندادش کجا رود بدبخت؟

ببست دیده مسکین و دیدنش فرمود

نصیب دوزخ اگر طلق بر خود انداید