کردست خاکشان گل دیوارهای باغ

سبزی دمید و خشک شد و گل شکفت و ریخت

بلبل ضرورتست که نوبت دهد به زاغ

بس مالکان باغ که دوران روزگار

فردا شنیده ای که بود داغ زر و سیم

خود وقت مرگ می نهد این مرده ریگ داغ

بس روزگارها که برآید به کوه و دشت