بس روزگارها که برآید به کوه و دشت

کردست خاکشان گل دیوارهای باغ

فردا شنیده ای که بود داغ زر و سیم

خود وقت مرگ می نهد این مرده ریگ داغ

بعد از من و تو ابر بگرید به باغ و راغ

سعدی به مال و منصب دنیا نظر مکن

میراث بس توانگر و مردار بس کلاغ