هر کجا در مجلسی شمعیست ما پروانه ایم

ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه ایم

با خرابات آشناییم از خرد بیگانه ایم

خویشتن سوزیم و جان بر سر نهاده شمع وار

اهل دانش را درین گفتار با ما کار نیست

عاقلان را کی زیان دارد که ما دیوانه ایم

گر چه قومی را صلاح و نیکنامی ظاهرست