باغ فردوس میارای که ما رندان را

به تمنای تو در حسرت رستاخیزیم

دل دیوانه سپر کرده و جان بر کف دست

ظاهر آنست که از تیر بلا نگریزیم

سر آن نیست که در دامن حور آویزیم

ور به زندان عقوبت بری از دیده شوق

ای بسا آب که بر آتش دوزخ ریزیم