گرت آدمیتی هست، دلش نگاه داری

چو کسی درآمد از پای و تو دستگاه داری

به ره بهشت فردا، نتوان شدن ز محشر

مگر از دیار دنیا، که سر دو راه داری

همه عیب خلق دیدن، نه مروتست و مردی