گر شهوت از خیال دماغت به در رود

پاکیزه روی را که بود پاکدامنی

تاریکی از وجود بشوید به روشنی

شاهد بود هر آنچه نظر بر وی افکنی

ذوق سماع مجلس انست به گوش دل

وقتی رسد که گوش طبیعت بیا کنی