نه چو رنجی رسدت یار فراموش کنی

یاری آنست که زهر از قبلش نوش کنی

هاون از یار جفا بیند و تسلیم شود

تو چه یاری که چو دیگ از غم دل جوش کنی

علم از دوش بنه ور عسلی فرماید