در هر قدم که می نهد آن سرو راستین

این یوسفیست بر زنخ آورده چاه را

با دوستان خویش نگه می کند چنانک

سلطان نگه کند به تکبر سپاه را

حیفست اگر به دیده نروبند راه را

من صبر بیش ازین نتوانم ز روی او

چند احتمال کوه توان بود کاه را؟