همان که زرع و نخیل آفرید و روزی داد

گمان برند که نقاش غیراستادست

اگر تو دیده وری نیک و بد ز حق بینی

دو بینی از قبل چشم احول افتادست

ملخ به خوردن روزی هم او فرستادست

چو نیک درنگری آنکه می کند فریاد

ز دست خوی بد خویشتن به فریادست