گل دو روی به یک روی با تو دعوی کرد

کسی بهشت نگوید به بوستان ماند

درخت قامت سیمین برت مگر طوبی ست

که هیچ سرو ندیدم که این بدان ماند

دگر رخش ز خجالت به زعفران ماند

کجاست آنکه به انگشت می نمود هلال

کز ابروان تو انگشت بر دهان ماند